Beslissen is zoveel gemakkelijker als je het omgekeerd doet

vragend mannetje

Misschien denk je bij het lezen van die titel: “Oké Veerle, je begint stilletjes aan door te draaien. Omgekeerd beslissen? Waar heb je het in godsnaam over?”. En geen nood, ik begrijp het volkomen als je dit maar rare praat vindt.

Alleen weet ik zeker dat je – zoals de meeste mensen trouwens – regelmatig moeite hebt met het nemen van beslissingen. Dat je dagenlang blijft rondlopen met twijfels, dat je eindeloos wikt en weegt, dat je zo veel mogelijk scenario’s afspeelt in je hoofd, maar dat je ondanks al die overpeinzingen toch niet tot een beslissing komt.

Wat er gebeurt is het volgende: je kijkt naar de huidige omstandigheden en probeert op basis daarvan een beslissing te nemen. Je onderzoekt dus m.a.w. het NU om een keuze te maken voor DE TOEKOMST. Op zich klinkt dat heel logisch en het is ook wat je altijd hebt gedaan. Alleen loopt dat beslissen op die manier niet altijd van een leien dakje en stel je vast dat je (net iets te vaak naar je zin) ter plaatse blijft trappelen.

De onmogelijke vicieuze cirkel

De verklaring daarvoor is heel simpel: Je wringt jezelf in een onmogelijke vicieuze cirkel! Want waarschijnlijk formuleer jij tijdens het beslissingsproces zinnen in de trant van “Als ik meer dit had, dan deed ik dat, zodat ik zo kon zijn.”.

Laten we eens kijken naar een voorbeeld daarvan: “Als ik minder moest rennen om alles gedaan te krijgen en meer vrije tijd had, dan zou ik meer tijd nemen voor mezelf, zodat ik een betere partner / vriendin / mama / collega / … zou zijn.”

-> Dus om meer de persoon te zijn die je zou willen zijn, moet je meer tijd nemen voor jezelf.

-> En om dat te kunnen, moet je minder rennen om alles gedaan te krijgen en meer vrije tijd hebben.

-> Maar die extra vrije tijd is er momenteel niet en dus neem je geen tijd voor jezelf en dus ben je ook niet altijd de persoon die je zou kunnen of willen zijn. En dat zorgt uiteraard weer voor stress en nog meer rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.

Zie je hoe je zo in die fameuze ‘onmogelijke’ vicieuze cirkel terecht komt?

vragend mannetje

De kracht van omgekeerd beslissen

En daarom bij deze een pleidooi om omgekeerd te beslissen; om uit te gaan van het idee dat je je doel al hebt bereikt (in het voorbeeld: de persoon zijn die je graag wil zijn) en te onderzoeken wat je gedaan hebt om daar te geraken. En als je dat antwoord kent, kan je je de vraag stellen: “Hoe kan ik dat ook NU al doen?”.

Je vertrekt dus niet langer van de huidige omstandigheden bij het nemen van beslissingen, maar je maakt een tijdreis naar de toekomst en geeft jezelf van daaruit advies. I.p.v. met een zekere angst te kijken naar wat nog komen gaat, ga je uit van succes en werk je zo je weg terug naar het nu.

Ik weet dat deze manier van keuzes maken een serieuze mindswitch van je vraagt. En hoogstwaarschijnlijk gaat het heel onnatuurlijk en ongemakkelijk aanvoelen in het begin. Maar het is wel dé ultieme manier om je doelen te halen en je dromen te realiseren!

En nu jij!

Kijk eens naar een keuze waar jij momenteel mee worstelt en probeer eens omgekeerd te beslissen.

Ga naar een moment in de toekomst waarin je je doel hebt behaald en vraag je af:

  • Wat zou de succesvolle ik gedaan hebben om daar te geraken?
  • Wat zou ik doen als ik wist dat ik sowieso zou slagen?

Vertrouw erop dat je uiteindelijk de goede beslissing zal nemen, want je buikgevoel is altijd juist.

Veel succes ermee!

P.S.: Als je omgekeerd zou beslissen, zou je dan wel of niet investeren in een traject bij Consento om de beste versie van jezelf te worden? Neem gerust contact met me op om de mogelijkheden te bespreken!

P.P.S.: Met veel trots mag ik aankondigen dat ik recent ben aangesloten bij de multidisciplinaire praktijk Groep Sam in Bree. Als je surft naar www.groepsam.be ontdek je het volledige aanbod waarmee wij mensen willen helpen.

Kunnen we alsjeblieft stoppen met die onzin?

Onlangs keek een vriendin me vol afschuw aan toen ik vertelde dat ik iets was gaan drinken. Haar ogen priemden door me heen met een blik alsof ik een misdaad had begaan omdat ik op café was geweest. Ik merkte hoe ik mezelf instant begon te verantwoorden en hoe ik benadrukte dat ik me heel strikt aan alle regeltjes had gehouden.

Maar het onaangename gevoel werd alleen maar groter. Want niet alleen de situatie op zich bracht stress met zich mee, ook hoe ik ermee omging, zinde me niet en bezorgde me spanning. En zo belandde ik voor de zoveelste keer met een rotgevoel achter mijn computerscherm, voor de zoveelste Zoommeeting met het zoveelste gevoel van onrust in mijn lijf en in mijn hoofd.

Corona(maatregelen)stress

Ik merk het bij mezelf en ik zie het bij cliënten: we worstelen allemaal op onze eigen manier met de coronamaatregelen. Waar ze voor de één niet ver genoeg gegaan, zijn ze voor de ander absurd en rijp voor de vuilbak. Meningen over mondmaskers, bubbels, vaccinaties en meer van dat fraais worden massaal de wereld ingestuurd. Je moet echt al onder een steen kruipen om eraan te ontsnappen. En oordelen – of eerder veroordelen – over hoe Jan en klein Pierke met de regeltjes omgaan kunnen sommige mensen als de beste. Maar kunnen we alsjeblieft stoppen met die onzin? Kunnen we ophouden met het allemaal nog wat moeilijker te maken dan het al is?

Onze hoogstpersoonlijke kijk op de wereld

We hebben allemaal onze hoogstpersoonlijke bril op waarmee we naar de wereld kijken. De één ziet door die bril misschien een buffer met spaargeld, een familie met weinig risicopatiënten, een netwerk van wandelende en/of videobellende vrienden en misschien wel een kans om die oude hobby vanonder het stof te halen. De ander kijkt misschien eerder naar een nakend ontslag, een hulpbehoevende (schoon)moeder en verpletterende eenzaamheid.

Is het dan echt nodig om met het verwijtende vingertje te staan zwaaien? Om elkaar nog wat meer stress te bezorgen dan er eigenlijk al is door de uiterst vreemde omstandigheden waarin we momenteel leven?

De kracht van mildheid

Ik pleit in dit verhaal (maar eigenlijk altijd) voor mildheid! Probeer begrip en respect op te brengen voor ieders keuze; ook als die misschien mijlenver af staat van wat je er zelf van vindt. En laten we misschien nog een stapje verder gaan en een luisterend oor bieden als iemand twijfelt over wat nu eigenlijk ‘juist is om te doen’. Want hoe kun je vandaag de dag nog een gefundeerde, weloverwogen keuze maken als de tegenstrijdige adviezen je om de oren vliegen? En twijfelen we rond die coronamaatregelen niet allemaal?

Bespreekbaar maken

Zelf heb ik een grote behoefte aan contact, aan verbinden met anderen en snakte ik naar wat smalltalk en luchtigheid. Die avond op café heeft me die dingen gebracht en ik heb ervan genoten. Alleen zou ik dat heel graag nog een keertje herhalen zónder het schuldgevoel dat me achteraf werd aangepraat… Ik ga alvast mijn uiterste best doen om de vele worstelingen rond corona bespreekbaar te maken. Doe jij mee?

Het is net zoals autorijden…

autorijden

Herinner je je de periode nog toen je leerde autorijden? Jongens toch, wat komt er dan veel op je af… Je moet allerlei nieuwe handelingen uitvoeren en tegelijkertijd moet je dan ook nog eens opletten en oog hebben voor alles wat er rondom je gebeurt in het verkeer.

autorijden

Bij mij was dat leerproces een bumpy road (ha 😉), want als het schakelen een keertje feilloos lukte, vergat ik gegarandeerd om om de zoveel seconden in al mijn spiegels te kijken. En vertrok ik eens perfect in bergop, dan wilde het fileparkeren die dag weer niet lukken. Lang verhaal kort: iets complex leren zoals autorijden vraagt veel oefening en tijd totdat het een automatisme wordt.

En eigenlijk is dat bij stressbeheersing precies hetzelfde. Er bestaat niet zoiets als één eenvoudig ding dat je kan doen om je stress te beperken. Het gaat om een samenspel van allerlei kleine of grote handelingen en zienswijzen dat voor jou persoonlijk het verschil kan maken. En in feite is dat dus net zoals met dat autorijden en duurt het wel eventjes voor je alles geautomatiseerd hebt!

Het goede nieuws is dat je dat allemaal kan leren. Net zoals je nu op de automatische piloot van A naar B kunt rijden en je je soms amper iets herinnert van wat je onderweg hebt gedaan, kan je ook leren om zo met stress om te gaan dat het een vanzelfsprekendheid wordt. De sleutels tot succes zijn herhaling, herhaling, herhaling en goede instructies.

Voor je het weet heb je op den duur zo veel kilometers op de teller en dus zo veel ervaring dat autorijden leuk wordt en dat rijbewijs eigenlijk gelijk gaat staan aan mogelijkheden en (bewegings)vrijheid.

Ik wens je precies hetzelfde toe voor je stressbeheersing! 😉

P.S.: Kan jij een goede rijinstructeur – euhm nee ‘stressinstructeur’ – gebruiken? Neem dan contact met me op voor een gratis en vrijblijvend kennismakingsgesprek en we bekijken samen de mogelijkheden!

Hoor jij ook bij het clubje van de fakers?

fake or fact

Er is de laatste tijd een clubje ontstaan van fakers, van mensen die doen alsof. En de kans is vrij groot dat jij daar ook bij hoort! Het zijn personen die op de vraag “Hoe is het eigenlijk met je?” antwoorden met “Oh, wel goed!”. En dan ratelen ze allemaal een variant af van dit mantra: “Wie ben ik om te klagen? Anderen hebben het veel zwaarder. Ik heb nog werk. En, het belangrijkste van allemaal, we zijn gezond!”.

Nu zijn gezondheid en werk natuurlijk twee hele belangrijke elementen in ons leven en ben ik ook absoluut geen fan van geklaag en gezaag over dingen die je toch niet kan veranderen. Maar de crisis waar we ons met zijn allen door geploeterd hebben – en die trouwens nog volop aan de gang is – is van een hele andere orde. COVID-19 heeft alles zodanig door elkaar geschud dat het niet anders kan dan dat je daar stress van krijgt. De twee dingen die we als mens immers altijd nastreven zijn veiligheid en voorspelbaarheid. En ik hoef je niet te vertellen dat die twee door corona ver zoek waren.

De waarheid

Als jij dus vertelt dat het wel goed met je gaat, doe je de waarheid waarschijnlijk geweld aan. En dat doe je niet omdat je zo’n doortrapte leugenaar bent, maar wel omdat je dit riedeltje ook voortdurend tegen jezelf zegt. Je blijft het net zo lang herhalen totdat je het – hopelijk – op den duur zelf ook gaat geloven.

 

 

fake or fact

Wat wél waar is, is dat jouw brein en jouw stresssysteem gigantisch hebben afgezien lieve lezer. Al dat multitasken en improviseren is vermoeiend. Of neem het videobellen of het combineren van vele verschillende rollen op één plek, tegelijkertijd… En dan zwijgen we nog over de dingen waar je je mogelijks zorgen over maakte zoals je job, de gezondheid van jou en je dierbaren, de economie en bij uitbreiding over alles en iedereen.

De rust die je verdient

Natuurlijk zorgt zo’n lange periode van adrenaline en stress voor mentale uitputting en uiteraard voel jij je niet helemaal goed. Wat je jezelf en anderen ook probeert wijs te maken…. Wat we nu collectief nodig hebben is een periode van rust. Een tijd waarin we ons brein en lijf kunnen laten herstellen van de enorme stress waarmee het is geconfronteerd.

En dat allemaal liefst in een omgeving waarin we ons niet moreel verplicht voelen om onze eigen zorgen, angsten en stressgevoelens te relativeren. Of je nu wel of niet nog werk hebt, wel of niet gezond bent, wel of niet genoten hebt van je lege agenda,… Stress hebben we allemaal en éénieder van ons verdient het om te bekomen van wat er allemaal is gebeurd. Ook jij!

Loslaten om vast te houden

zand in hand loslaten

Afscheid nemen, hoe doe je dat? Een pasklaar antwoord heb ik niet op die vraag, maar ik weet wel dat ik er geen krak in ben. Meer nog, ik vind loslaten ronduit moeilijk. En mijn oudste lijkt daarin precies heel erg op haar mama…

Op 30 juni 2020, sloot ze een tijdperk af: het is voor haar de laatste dag op de lagere school. En hoewel ze kan terugblikken op jaren gevuld met mooie herinneringen, vloeien de tranen rijkelijk. Vooral het woord ‘nooit’ maakte felle emoties in haar los. Nooit meer vriendschapsdag begin september, nooit meer grapjes uithalen en lachen met juf Heidi, nooit meer deel uitmaken van de school waar ze nu van hoopt er ooit zélf voor de klas te gaan staan,…

Ergens weet ze wel dat het afscheid niet zó definitief is, want haar broer gaat er nog naar school en we zullen er dus nog zeker naar steakdagen, schoolfeesten en andere ontmoetingsmomenten gaan. En ze heeft alvast beloofd om er binnen te springen op schoolvrije dagen, voor of na examens of op andere momenten waarop ze tijd heeft en de lagere school open is.

Maar toch zie ik hoe ze krampachtig probeert om het afscheid uit te stellen. Ze treuzelt en friemelt zenuwachtiger dan ooit. En de eeuwige glimlach waar het hele schoolteam haar altijd zo voor prijst, zit verstopt achter trillende mondhoeken en een schichtige blik die elk oogcontact vermijdt.

Elke einde is een nieuw begin

Zelf sta ik er met een krop in de keel en tranen die prikken achter mijn ogen naar te kijken. Ik voel samen met haar de pijn die het met zich meebrengt om iets moois en waardevols los te (moeten) laten. Gelukkig weet ik dat elk einde ook een nieuw begin betekent en kan ik haar wijzen op haar goed gevulde rugzak met ervaringen om te koesteren. Ik probeer het moment aan te grijpen om haar te laten oefenen met ‘loslaten’, want dit is een vaardigheid die ontzettend belangrijk is om een gelukkig leven te leiden.

Het tegenovergestelde zie ik in mijn praktijk jammer genoeg voortdurend: mensen die tegen beter weten in vast blijven zitten in een toxische relatie, hardwerkende personen die nog een tandje bijsteken op professioneel vlak terwijl ze eigenlijk midden in een gigantische burn-out zitten en gas zouden moeten terugnemen, ouders die hun kinderen met goede bedoelingen pamperen maar hen op die manier ook niet zelfredzaam maken,…

Loslaten om vast te houden

Ik zie maar al te vaak welke stress het met zich meebrengt als mensen niet kunnen loslaten. Maar jammer genoeg bereik je door iets heel hard vast te willen houden, net het tegenovergestelde. De metafoor van het zand illustreert heel goed wat ik bedoel:

Hoe harder je gaat knijpen om fijn zand vast te houden in je hand, hoe meer zand er tussen je vingers glipt. Maar als je je hand openhoudt zoals een schaal en het zand ‘losjes’ vasthoudt, blijft het zand veel beter liggen.

De vraag die ik jou dan ook wil stellen is de volgende: wat hou jij veel te krampachtig vast en zou je eigenlijk veel beter loslaten? Gun jezelf de ruimte die er ontstaat als je je niet langer aan iets vastklampt en focus op al het moois dat dat wat je loslaat je gebracht heeft.

zand in hand loslaten

Kies wat vaker voor eenzame tijd

tijd voor jezelf

Alleen. Afgelopen donderdag was het precies 13 weken geleden dat ik nog eens een hele (werk)dag in mijn uppie thuis was. De kinderen waren naar school, mijn lief uit huis werken en zo had ik het kot voor mij alleen. En man wat heb ik daarvan genoten! ????

Het bijzondere is dat die uitspraak uit de mond komt van iemand die tot een paar jaar geleden niet alleen wou/kon zijn. Ik probeerde me voortdurend te omringen met mensen. En de (eerder zeldzame) momenten die ik in mijn eentje doorbracht, zette ik altijd de radio of tv op om toch maar het gevoel – of eigenlijk moet ik zeggen de illusie – van ‘gezelschap’ te hebben…

Nu heb ik ondertussen geleerd dat af en toe een momentje voor jezelf broodnodig is, hoe graag je je gezinsleden ook ziet of hoe fijn je het ook vindt om connectie te maken met anderen. Maar eigenlijk is alleen zijn nog niet genoeg. Je moet ook zorgen voor voldoende ‘eenzame tijd’ in je leven!

Geen nood als je het nu in Keulen hoort donderen ????. Ik had er tot voor kort ook nog nooit van gehoord. Maar jongens, wat een eyeopener was het toen een collega-coach er in een webinar over vertelde. Eenzame tijd – ook wel ‘witjes’ of ‘no-input-tijd’ genoemd – is tijd waaraan er geen externe breinen te pas komen. In mensentaal: eenzame tijd betekent dat je geen interactie hebt met anderen MAAR ook dat dingen zoals een boek/krant/tijdschrift lezen, door facebook scrollen, een podcast beluisteren,… uit den boze zijn. En nu denk je misschien: “daar komt toch niet altijd een extern brein aan te pas?”, maar dat klopt niet (helemaal). Door je tijd te besteden aan één van die laatste voorbeelden, krijg je wél input, wordt je brein m.a.w. wél geprikkeld en zo kom je dus eigenlijk nooit helemaal tot rust.

Toen ik die uitleg hoorde, begon me heel snel te dagen dat eenzame tijd eigenlijk quasi onbestaande is in mijn leven. En ik begreep ook onmiddellijk dat ik daar dringend iets aan moest veranderen om mijn brein op tijd en stond de nodige rust te gunnen. Alleen zag ik niet meteen hoe ik dat in de praktijk moest gaan brengen. (En dat de coronamaatregelen toen nog op zijn strengst waren, hielp daar uiteraard ook niet bij. Want hoe bouw je eenzame tijd in als je 24/24, 7/7 omringd bent door je huisgenoten?)

Gelukkig volgden er in het bewuste webinar ook enkele suggesties voor de invulling van eenzame tijd:

  • Wandelen (in stilte; alleen!)
  • Tuinieren
  • Opruimen/poetsen
  • Koken/bakken
  • Theetje zetten/iets eten
  • Yoga
  • Joggen/lopen
  • Mediteren
  • Rusten (in de tuin of andere favoriete plek)
  • Creatief bezig zijn (schilderen, pottenbakken,…)
  • Verbouwen/klussen
  • Tijd doorbrengen met je huisdier

Ik werd niet meteen wildenthousiast bij alle voorstellen, maar nam me wel voor om er een aantal uit te proberen. En halleluja, wat een resultaat! Ik leerde al snel dat ik vroeger nooit écht tot rust kwam. Dat ik mijn brein eigenlijk voortdurend vermoeide; ook (of misschien zelfs nét) op momenten dat ik zogezegd aan het ontspannen was. Want ja, ik hou enorm van lezen en bijleren. Ja, ik volg de actualiteit graag. Ja, ik kan genieten van boeiende TedTalks en inspirerende sprekers op YouTube. Maar al dat fraais dat ik dan in me opneem, doet mijn brein in overdrive gaan en mijn to-dolijst exponentieel groeien. Want dan wil ik dat andere boek nog lezen waar naar verwezen wordt in de literatuurlijst of dan krijg ik suggesties op YouTube van filmpjes die me ook kunnen interesseren en ga zo maar door. Wat begint als ‘een leuk tussendoortje om te ontspannen’ eindigt dan al snel in frustratie en een onrust die ik op die momenten soms moeilijk kan ‘pakken’.

Ik die het altijd maar heeft over het belang van ontspanning naast inspanning, die tegen iedereen verkondigt dat je goed voor jezelf moet zorgen, die predikt dat je in moet zetten op het kennen en benutten van je energiegevers,… Ik moest vaststellen dat dat allemaal weinig voorstelt als je geen ruimte maakt voor eenzame tijd.

Dat ene begrip heeft voor mij een wereld van verschil gemaakt en ik vertel er sindsdien over in bijna alle trajecten die mensen bij Consento volgen. En ik hoop stiekem dat het jou ook kan inspireren, want ik weet nu dat eenzame tijd cruciaal is om te voorkomen dat je batterijen leeglopen!

Meer zijn in plaats van doen

Meer zijn in plaats van doen

Ik heb de afgelopen week geëxperimenteerd met zijn in plaats van doen. Want normaal gezien heb ik het altijd heel druk en doe ik ook heel druk. Naast mijn werk is er op maandag les van dit, op vrijdag repetitie van dat, op dinsdag vergadering van vereniging x of op donderdag die van vereniging y,… En naast de terugkerende activiteiten vul ik alle gaatjes in mijn agenda met een heleboel andere dingen.

En ja, over het algemeen is dat wat ik nodig heb om mij goed te voelen. Door de band genomen vind ik al die drukte en al die activiteiten heel erg leuk. Maar ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat al die drukdoenerij soms ook een vlucht is. Een vlucht van mijn eigen gedachten, want als ik stilval gaat het heel erg hard in mijn hoofd. Dan gaat die gedachtenmolen in overdrive en heb ik schrik om mezelf in die overweldigende maalstroom te verliezen; om de controle kwijt te geraken… Maar ik weet uiteraard al veel langer dat je gedachten niet kan controleren en ik heb dus ook al een tijdje een haat-liefdeverhouding met de ‘zijn-modus’ en voel me veel comfortabeler bij de ‘doe-modus’. (Logisch natuurlijk, want die doe-modus ken ik door en door…).

Dit leek me dan ook het ideale onderwerp voor een experiment en zo ging ik dus de afgelopen dagen meer zijn in plaats van doen. Ik heb een hele week niet gewerkt, want ik heb geen cliënten gezien, maar ik heb ook geen administratie gedaan en mijn boekhouding niet bijgehouden. Daarnaast heb ik geen (online) opleidingen of webinars gevolgd, heb ik geen werkblaadjes of ander materiaal uitgewerkt en heb ik geen posts geplaatst op de facebookpagina van Consento.

Vermits het ondertussen paasvakantie is, hadden de kinderen geen werk voor school. En quasi alle andere activiteiten vinden momenteel niet plaats of ik nam deze week bewust heel weinig (niet is me niet gelukt ????) deel aan de online varianten in deze coronatijd.

En zo had ik plots een zee van tijd. Tijd om te zijn. Tijd om te laten gebeuren wat gebeurt. En je kan al raden wat dat is: een brein dat nog heviger dan anders gedachten gaat produceren die allemaal om mijn aandacht lijken te schreeuwen.

De eerste dag was dat lastig. Afschuwelijk zelfs! Ik werd helemaal gek van mezelf en dacht stiekem: “Voilà, zie je nu wel!? Dit is het bewijs dat ik maar beter kan blijven doen, want dit wil ik niet meemaken. Dit hou ik niet vol.”. Maar de doorzetter in mij wilde niet meteen opgeven en dus ging ik nog even door met het experiment. En dan merk je dat die eerste golf aan gedachten die je als een tsunami overspoelt ook weer gaat liggen. Er komt een moment dat je hoofd weer rustiger wordt. En gaandeweg stel je vast dat je al dat ‘gedoe’ eigenlijk wel kan dragen. Dat dat wat vooraf een verschrikkelijke nachtmerrie leek, in de praktijk nog wel hanteerbaar is.

Stilaan begon ik mijn draai te vinden in dat hele zijn in plaats van doen en er gebeurde iets wonderbaarlijks. Activiteiten die anders een vies randje van schuld met zich mee droegen, kregen terug de eer die ze verdienen. Ik durfde me bijvoorbeeld in het zonnetje neerzetten met een boek en een paar uurtjes (stel je voor!) lezen zonder me schuldig te voelen. En helemaal straf vond ik het feit dat ik plots klusjes ging doen waar ik normaal een hekel aan heb. Ik heb dingen gepoetst die al lang geen poetsbeurt meer hadden gekregen en ik heb dingen weg gedaan waar ik al maanden of zelfs jaren krampachtig aan vasthield omdat ik weggooien/wegdoen meestal moeilijk vind.

Dit experiment wierp een heel ander licht op mijn energiegevers en -vreters. Bepaalde activiteiten die normaal mijn batterijen doen leeglopen, waren nu eerder neutraal of zelfs energiegevend! En omgekeerd stelde ik vast dat dingen die ik normaal leuk vind om te doen, op den duur toch energie kunnen kosten als je te veel moet (van jezelf of van een ander).

Het hele experiment was op vele vlakken een eyeopener. Ik leerde dat ik veel beter met mijn gedachten om kan gaan dan ik eigenlijk vermoedde en zo nu en dan eens opnieuw grondig stilstaan bij je energiegevers en -vreters is heel zinvol om te doen. Want daar een zicht op hebben is oh zo belangrijk om een voldaan leven te kunnen leiden. En dat laatste wens ik je alvast toe!

Een uitnodiging om het samen niet te weten

Dat het bizarre en uitzonderlijke tijden zijn, hoef ik je vast niet te vertellen. Dat het coronavirus heel veel stress met zich meebrengt, waarschijnlijk ook niet. En vermits ik een coach ben die zich vooral met deze materie bezighoudt, verwacht je nu misschien dat ik hier iets schrijf met tips over stressbeheersing. Maar toch ga ik dat niet doen. Want dat kan ik niet en dat wil ik niet. Want ook ik word door deze omstandigheden overspoeld; ook ik weet even niet wat ik moet verwachten en ervaar veel stress. Daarom is dit schrijfsel dan ook een uitnodiging om het samen eventjes allemaal niet te weten. Een uitnodiging om gewoon te laten komen wat komt. Ook als dat stress is of angst of onbehagen of wat dan ook…

En begrijp me niet verkeerd. Uiteraard is dit geen verwijt naar iedereen die nu wel in actie schiet. Iedereen die nu heel veel daadkracht aan de dag legt; iedereen die met vernieuwende, creatieve ideeën komt; iedereen die zijn werk, hobby’s en gezinsleven op een andere manier vormgeeft. Het spreekt voor zich dat je de hartverwarmende initiatieven, maar de soms ook knotsgekke ideeën alleen maar kan toejuichen. Die dingen brengen juist hoop in een tijd waarin wanhoop soms de bovenhand lijkt te halen.

Alleen merk ik bij mezelf en bij mensen in mijn omgeving dat niet iedereen in actie komt. Sommigen blijven vastzitten in hun hoofd en ervaren emoties die ze niet kennen en moeilijk kunnen plaatsen. Voor een aantal maakt een angst zich van hen meester die ze nog nooit hebben gevoeld. Een vreemde cocktail van angst voor de gezondheid van zichzelf en hun dierbaren, angst voor financiële problemen, angst voor het onzichtbare en onbekende. Want vooral dat laatste typeert corona en alle maatregelen errond.

Zekerheden zijn er in dit verhaal amper of niet. Al die onzekerheid en dat (collectieve) controleverlies is zeer belastend voor ons allemaal. Uiteraard is dat stresserend en zelfs de grootste experts op het vlak van stressbeheersing kunnen geen concrete, pasklare antwoorden geven op wat we nu precies moeten doen. Feit is dat iedereen nu zijn eigen veerkracht moet aanboren en ik zie met een warm gevoel hoe veel mensen elkaar daarin proberen te ondersteunen.

Daarom doe ik dan ook een oproep om mee de boodschap te verspreiden dat het oké is als je het allemaal even niet weet en tijd nodig hebt om je aan te passen. In de ‘pre-corona-periode’ was er al een gigantische druk om alle ballen in de lucht te houden en om op alle fronten het best mogelijke na te streven. Laat ons alsjeblieft in het midden van deze ingrijpende crisis even wat druk van de ketel halen en geen nieuwe ‘coronaratrace’ uitlokken. Want plots moeten we van thuis uit verder werken en daar een nieuwe structuur creëren, moeten we onze kinderen onderwijzen maar natuurlijk ook educatief verantwoord bezighouden, moeten we blijven bewegen, moeten we gezond koken, moeten we klusjes opknappen die al tijden zijn blijven liggen,… Oh ja, en dan heb ik nog niet vermeld dat je uiteraard ook alle berichtgeving over corona zelf op de voet moet volgen en het daarnaast aan jezelf verplicht bent om alle grappige filmpjes e.d. op sociale media gezien te hebben om mee te zijn.

Ben ik de enige die dat absurd vind? Laat ons nu – maar liefst ook in het ‘post-corona-tijdperk’ – mild zijn voor onszelf. Het is oké om het eventjes allemaal niet te weten. Het is oké om even niet de partner of ouder te zijn die je graag wil zijn. Het is oké om niet met alle uitdagingen even creatief om te gaan. En ja, het is oké om in deze tijden stress te ervaren. Alles is oké, wat het ook is. Laat jezelf door niemand iets anders wijsmaken…

Help!?! Wie ben ik en wat wil ik?

We hebben de afgelopen zes dagen zonder verwarming en warm water gezeten door een blikseminslag op onze verwarmingsketel. En ja, dat brengt spanning, gegrom en gedoe met zich mee (zoals met een gezin van vier gaan douchen bij je ouders om maar iets te noemen). Maar de stress die ik daarbij voel, is in niks te vergelijken met de onrust die me overspoelt als ik weer eens zoekende ben. Als ik weer eens niet weet wie ik ben en wat ik wil…

En geloof me, ik heb me al door veel van die periodes gesparteld. Twijfelde ik niet over mijn job, dan stelde ik me wel vragen over mijn aanpak als mama, vroeg ik me af of ik wel een goede partner/vriendin was, dubde ik over mijn sociaal leven en engagementen en ga zo maar door. Ik kan het je verzekeren: al dat denken, twijfelen, piekeren,… is doodvermoeiend.

En alsof dat nog niet erg genoeg is op zich, komt daar dan nog eens bij dat je niks gedaan krijgt, dat niets lijkt te lukken. Logisch natuurlijk, want als je geen knopen doorhakt, modder je maar wat aan. Dan liggen FOBO (fear of better options) en FOMO (fear of missing out) op de loer en wordt uitstelgedrag je tweede natuur. Maar hoe langer dat uitstellen blijft duren, hoe schuldiger ik me voel en hoe meer ik aan mezelf begin te twijfelen. En waar het nog begint met gedachten als “dat heb ik niet goed genoeg gedaan”, escaleert dat al snel naar gedachten als “ik ben niet goed genoeg”.

Je ziet hoe je zo razendsnel in een negatieve spiraal terecht komt; in een vicieuze cirkel die je maar moeilijk kan doorbreken. De wereld lijkt dan even stil te staan en je kan alleen maar denken aan die ene overheersende vraag: “wie ben ik / wat wil ik eigenlijk?”. Vroeger deden die periodes me soms echt panikeren en vreesde ik dat ik daar nooit meer uit zou geraken. Dan was er precies een constante ruis in mijn hoofd en kon ik niet meer helder nadenken. En dus ging ik nog harder mijn best doen om grondig te analyseren wat er allemaal speelt, om lijstjes te maken met voor- en nadelen en allerlei scenario’s af te spelen in mijn hoofd.

En weet je wat? Al dat denken en piekeren leverde niks op. Want al beeld je je tien keer in hoe een gesprek met die vriend(in) zou verlopen, hoe een andere job voor je zou zijn, hoe het zou zijn om niet in die verstikkende relatie te blijven,… Je kan pas ontdekken wat echt bij je past of hoe iets voor je voelt als je het ook effectief gaat doen. Of zoals mijn coach altijd zegt “Action cures fear”.

En dat is ook meteen de belangrijkste les die ik na al die periodes van zoeken en ploeteren heb geleerd: ga minder denken en meer doen, want al doende wordt het pad gaandeweg wel duidelijk…

Hou jij je (stress)problemen ook zelf in stand?

Ik zou heel neerslachtig kunnen worden van alle miserie die ik mijn cliënten hoor vertellen. Ik zou cynisch kunnen worden over hoe het er aan toe gaat op vele werkvloeren. Ik zou kunnen concluderen dat het allemaal geen zin heeft, als ik zie welke problemen mensen allemaal gepresenteerd krijgen in hun leven.

Maar ik kies er, heel bewust voor, om elke keer weer te focussen op het goede. Om te kijken naar de stappen die cliënten zetten. Naar de moed die ze tonen en naar het doorzettingsvermogen dat ze aan de dag leggen om kleine of grote dingen in hun leven te veranderen.

Door die houding aan te nemen, krijg ik heel veel voldoening uit mijn job, want het is een eer om aan iemands zijde te mogen staan en een steentje bij te kunnen dragen aan een succesverhaal. Maar door het positieve te bekrachtigen, gebeurt er ook iets moois bij de cliënt. Ze zien (terug) mogelijkheden en oplossingen en herwinnen stilaan het vertrouwen dat ‘het’ gaat lukken, wat die ‘het’ dan ook mag zijn.

Wat je aandacht geeft, groeit. Dat geldt voor goede dingen, maar jammer genoeg is dat voor de slechte zaken niet anders. Eigenlijk houden we met z’n allen onze problemen in stand door er telkens weer over te klagen, te piekeren of de moeilijke of vervelende situaties steeds opnieuw af te spelen in ons hoofd.

Mocht ik jouw gedachten kunnen lezen, zou ik onderstaande hersenspinsels dan tegenkomen?
“Ik moet toch echt dringend iets aan mijn stress gaan doen in 2020!”
“Ik ervaar echt nooit rust. Voor elke taak die ik afvink van mijn to-dolijst, komen er minstens 2 nieuwe in de plaats.”
“Ik loop voortdurend achter de feiten aan, terwijl ik in mijn hoofd altijd al 10 stappen vooruit denk.”
“Waarom lukt het me toch niet om wat meer balans te krijgen in mijn leven? Ik heb er al zo veel over gelezen, maar krijg het niet voor mekaar om er ook echt iets aan te doen.”

Ja, die gedachten herken je? Wel, dan ben je zó hard aan het focussen op het negatieve dat het geen wonder is dat er niks in de positieve richting lijkt te veranderen. Zoals ik hierboven al schreef, groeit alles wat je aandacht geeft en hou je eigenlijk je problemen in stand. Als je het anders wil, zul je dus moeten leren om te zien wat je wél al goed doet op het vlak van stressbeheersing.

Ga daarom eens na wanneer je het hoofd rustig hield en op een gepaste manier reageerde. Onderzoek eens hoe de stresskip in jou verschilt van die evenwichtige persoon die je ook soms kan zijn en sta eens stil bij wat je daaruit kan leren. Je zal zien dat het eigenlijk nog niet zo slecht gesteld is met die stressbeheersing van je. Maar natuurlijk, zoals Mark Uytterhoeven ook al wist, alles kan beter. Alleen heb jij de keuze: focus je op de slechte ervaringen of focus je op het groeipotentieel? Kies stresswijs zou ik zeggen… ????