Help!?! Wie ben ik en wat wil ik?

We hebben de afgelopen zes dagen zonder verwarming en warm water gezeten door een blikseminslag op onze verwarmingsketel. En ja, dat brengt spanning, gegrom en gedoe met zich mee (zoals met een gezin van vier gaan douchen bij je ouders om maar iets te noemen). Maar de stress die ik daarbij voel, is in niks te vergelijken met de onrust die me overspoelt als ik weer eens zoekende ben. Als ik weer eens niet weet wie ik ben en wat ik wil…

En geloof me, ik heb me al door veel van die periodes gesparteld. Twijfelde ik niet over mijn job, dan stelde ik me wel vragen over mijn aanpak als mama, vroeg ik me af of ik wel een goede partner/vriendin was, dubde ik over mijn sociaal leven en engagementen en ga zo maar door. Ik kan het je verzekeren: al dat denken, twijfelen, piekeren,… is doodvermoeiend.

En alsof dat nog niet erg genoeg is op zich, komt daar dan nog eens bij dat je niks gedaan krijgt, dat niets lijkt te lukken. Logisch natuurlijk, want als je geen knopen doorhakt, modder je maar wat aan. Dan liggen FOBO (fear of better options) en FOMO (fear of missing out) op de loer en wordt uitstelgedrag je tweede natuur. Maar hoe langer dat uitstellen blijft duren, hoe schuldiger ik me voel en hoe meer ik aan mezelf begin te twijfelen. En waar het nog begint met gedachten als “dat heb ik niet goed genoeg gedaan”, escaleert dat al snel naar gedachten als “ik ben niet goed genoeg”.

Je ziet hoe je zo razendsnel in een negatieve spiraal terecht komt; in een vicieuze cirkel die je maar moeilijk kan doorbreken. De wereld lijkt dan even stil te staan en je kan alleen maar denken aan die ene overheersende vraag: “wie ben ik / wat wil ik eigenlijk?”. Vroeger deden die periodes me soms echt panikeren en vreesde ik dat ik daar nooit meer uit zou geraken. Dan was er precies een constante ruis in mijn hoofd en kon ik niet meer helder nadenken. En dus ging ik nog harder mijn best doen om grondig te analyseren wat er allemaal speelt, om lijstjes te maken met voor- en nadelen en allerlei scenario’s af te spelen in mijn hoofd.

En weet je wat? Al dat denken en piekeren leverde niks op. Want al beeld je je tien keer in hoe een gesprek met die vriend(in) zou verlopen, hoe een andere job voor je zou zijn, hoe het zou zijn om niet in die verstikkende relatie te blijven,… Je kan pas ontdekken wat echt bij je past of hoe iets voor je voelt als je het ook effectief gaat doen. Of zoals mijn coach altijd zegt “Action cures fear”.

En dat is ook meteen de belangrijkste les die ik na al die periodes van zoeken en ploeteren heb geleerd: ga minder denken en meer doen, want al doende wordt het pad gaandeweg wel duidelijk…

Hou jij je (stress)problemen ook zelf in stand?

Ik zou heel neerslachtig kunnen worden van alle miserie die ik mijn cliënten hoor vertellen. Ik zou cynisch kunnen worden over hoe het er aan toe gaat op vele werkvloeren. Ik zou kunnen concluderen dat het allemaal geen zin heeft, als ik zie welke problemen mensen allemaal gepresenteerd krijgen in hun leven.

Maar ik kies er, heel bewust voor, om elke keer weer te focussen op het goede. Om te kijken naar de stappen die cliënten zetten. Naar de moed die ze tonen en naar het doorzettingsvermogen dat ze aan de dag leggen om kleine of grote dingen in hun leven te veranderen.

Door die houding aan te nemen, krijg ik heel veel voldoening uit mijn job, want het is een eer om aan iemands zijde te mogen staan en een steentje bij te kunnen dragen aan een succesverhaal. Maar door het positieve te bekrachtigen, gebeurt er ook iets moois bij de cliënt. Ze zien (terug) mogelijkheden en oplossingen en herwinnen stilaan het vertrouwen dat ‘het’ gaat lukken, wat die ‘het’ dan ook mag zijn.

Wat je aandacht geeft, groeit. Dat geldt voor goede dingen, maar jammer genoeg is dat voor de slechte zaken niet anders. Eigenlijk houden we met z’n allen onze problemen in stand door er telkens weer over te klagen, te piekeren of de moeilijke of vervelende situaties steeds opnieuw af te spelen in ons hoofd.

Mocht ik jouw gedachten kunnen lezen, zou ik onderstaande hersenspinsels dan tegenkomen?
“Ik moet toch echt dringend iets aan mijn stress gaan doen in 2020!”
“Ik ervaar echt nooit rust. Voor elke taak die ik afvink van mijn to-dolijst, komen er minstens 2 nieuwe in de plaats.”
“Ik loop voortdurend achter de feiten aan, terwijl ik in mijn hoofd altijd al 10 stappen vooruit denk.”
“Waarom lukt het me toch niet om wat meer balans te krijgen in mijn leven? Ik heb er al zo veel over gelezen, maar krijg het niet voor mekaar om er ook echt iets aan te doen.”

Ja, die gedachten herken je? Wel, dan ben je zó hard aan het focussen op het negatieve dat het geen wonder is dat er niks in de positieve richting lijkt te veranderen. Zoals ik hierboven al schreef, groeit alles wat je aandacht geeft en hou je eigenlijk je problemen in stand. Als je het anders wil, zul je dus moeten leren om te zien wat je wél al goed doet op het vlak van stressbeheersing.

Ga daarom eens na wanneer je het hoofd rustig hield en op een gepaste manier reageerde. Onderzoek eens hoe de stresskip in jou verschilt van die evenwichtige persoon die je ook soms kan zijn en sta eens stil bij wat je daaruit kan leren. Je zal zien dat het eigenlijk nog niet zo slecht gesteld is met die stressbeheersing van je. Maar natuurlijk, zoals Mark Uytterhoeven ook al wist, alles kan beter. Alleen heb jij de keuze: focus je op de slechte ervaringen of focus je op het groeipotentieel? Kies stresswijs zou ik zeggen… ????